Geschiedenis

De wortels van "Luctor et emergo" gaan terug tot het gezelschapsleven van de 19e eeuw. Rond 1860 begonnen zich daaronder twee richtingen af te tekenen: een die steeds calvinistischer werd en een die steeds duidelijker evangelische trekken vertoonde. Toen in 1870 ds. L.H.A. Bahler in Oosterwolde predikant werd, bleek hij met name op de laatste groep invloed te hebben.

Ds. Bahler bracht in 1875 een bezoek aan het Engelse Brighton en werd gegrepen door een opwekking die daar gaande was. Een jaar later kwam het onder leiding van ds. Bahler ook in Oosterwolde tot een opleving.

Na het vertrek van de predikant, in 1880, bleven ze samenkomen in particuliere bijeenkomsten. Zij vervreemden zich hoe langer hoe meer van de hervormde kerk. Er ontstond behoefte aan een eigen gebouw, dat in 1894 gereedkwam. "Luctor et emergo", ging het heten. Het was de vrouw van ds. Bahler die de naam voorstelde. Het was een passende naam voor alles wat men had meegemaakt in die roerige tijden.

Na het vertrek van ds. Bahler gingen voorgangers uit eigen kring voortaan de diensten leiden. Momenteel zijn er zo'n 10 voorgangers die volgens een bepaald rooster zondags in de samenkomsten voorgaan. Ook worden regelmatig gastsprekers uitgenodigd.