Luctor in de luwte
Op een gure donderdagmorgen zag ik bij Luctor vrouwen koukleumend de ramen lappen en de stofzuiger hanteren. Ondanks de omstandigheden was het een vrolijke boel en er kwam geen klacht van hun lippen. Op die gure donderdagmorgen werd het idee geboren: de zangers, de voorgangers en de mededeler krijgen allemaal de nodige aandacht en waardering, maar hoe zit het met de mensen op de achtergrond? De mensen waarvan niemand precies weet wat ze allemaal doen, waarom doen zij de dingen die zij doen? Wat gaat er om in de hoofden van deze helden, zonder wie Luctor machteloos zou staan? Kom er allemaal achter in deze onbepaald-delige serie, want wie weet precies hoeveel mensen er werken in de luwte?
Aflevering 1: De vrouwen van de 'natte grote schoonmaakploeg op donderdagmorgen'
De serie start natuurlijk waar het ooit allemaal mee begon. Op een behoorlijk minder gure donderdagmorgen ging de verslaggever op het fietsje richting de Mheneweg.
Daar trof zij de eerste heldinnen al aan: Alie en Fenna waren vol overgave bezig met de ramen buiten en doen dit werk al jaren, Alie zelfs al in de tijd van Battie B. Op de vraag waarom ze dit doen noemt Alie de gezelligheid en Fenna zegt dat iedereen zijn steentje bij moet dragen. Het is hun beider hobby niet, maar erg vinden ze het ook niet en het is ook nog wel heel gezellig.
De trap op, naar 1 van de zondagschoolzaaltjes tref ik de enige man in het gezelschap aan, samen met zijn moeder.
Alice Koops en Diederik doen hier goed werk door de ramen aan de binnenkant te lappen en de stoelen te poetsen. De zondagschoolkinderen kunnen hier weer lekker met de handen op de ramen klieren (want op schoon smeert het des te fijner) en zingen zonder een vieze broek te krijgen. Alize vindt dat als je iets vies maakt, dat je het dan ook weer schoon moet maken en zo draagt zij haar steentje bij. Bovendien vindt ze het erg leuk om mensen te leren kennen op een gezellige en ontspannen manier. Diederik is een echte bikkel: zelfs in zijn vakantie komt hij zijn bed uit om zijn moeder te helpen en hij vindt het leuk om te doen: zo kom je op plekken in Luctor waar je anders nooit komt!
Nog verder naar boven, in de top van het gebouw werkte de oudste mevrouw van het gezelschap en oma van de verslaggeefster. Ze wordt volgende maand 70, maar fanatiek stond zij de tienerzolder te zuigen waarbij zij er uitzag alsof ze al een uur aan het sporten was geweest. Willy doet dit omdat ze nog goed gezond is, ze vindt het gezellig en haar plicht. Klein puntje ter verbetering heeft ze ook nog wel aan te dragen: één van de zitzakken is lek en elke keer komen er ladingen piepschuim uit, die ze elke keer maar weer braaf opzuigt. ‘Kan hier niet een oplossing voor gevonden worden?’ vraagt zij.
Terug naar beneden komen we aan bij Suze, die ook intensief bezig was en pas opkeek van haar werk toen de cameraflitser flitste. Schoonmaken is echt haar hobby niet, maar wat moet gebeuren, moet gebeuren.
Ze nodigt mensen van harte uit om mee te helpen schoonmaken, want zoals nu waren er ook maar 6 mensen die op de lijst staan en nu het werk van normaalgesproken 9 moeten doen. Gelukkig was Diederik er nog, maar anders was het allemaal erg zwaar.
En als laatste de coördinator van het geheel: Inie. Met grote inzet voltooit zij het werk dat ook haar hobby niet is, maar dat simpelweg gedaan moet worden. ‘De koffie na die tijd met z’n allen is het hoogtepunt van de ochtend, ook goed voor de gemeenschapszin en altijd erg gezellig.’ Ook zij zegt dat er altijd nog schoonmakers bij mogen en zij roept ons allemaal op voor de grote Luctor voorjaarsschoonmaak. Tijd is nog niet helemaal bekend, maar hou er vast rekening mee. Meer info binnenkort op deze site.
Concluderend kunnen we zeggen dat deze dappere vrouwen (ook degenen die er nu niet waren en van de andere schoonmaakploegen) dit werk niet doen omdat ze geen leukere bezigheden kunnen verzinnen, maar echt uit plichtsgevoel en een steentje bij willen dragen. Wij zijn jullie zeer dankbaar, ook al laten we daar weinig van merken over het algemeen, behalve dat we het met z’n allen ook weer net zo hard vies maken…
